Je ontving misschien ook die “Forward” dat foto’s toont van hoe de Chinese politie een kidnapping oplost en daarna de colcusie : door het feit dat ze een kidnapper meteen afschieten, en “wij” hen jaren luxe gevangenisverblijf betalen, kunnen de Chinezen zo veel goedkoper dan ons produceren. Populistisch, plat, dom. Maar het ging de wereld rond, en bij de helft van de bestemmelingen blijft het hangen !
Ik voel bij mijn Amerikaanse klanten een sterker wordend anti-china gevoel, alsof er zelfs stilaan jalousie komt bij kijken.
Maar wie koopt die producten? Wie profiteert? In welke handen zijn de bedrijven die deze producten laten maken? En waar gaat de grootste winst naartoe?
Eerder was er het voorval van het Fisher Price speelgoed dat moest worden teruggeropen (lood in de verf). Wie was de schuldige? Is het niet het Westers berdijf zelf die steeds op zoek is naar het product dat een centje goedkoper is?
Interessant ook dit artikel : http://www.indymedia.be/nl/node/13300 over “Nieuwe Chinese arbeidswet stuit op hevig weerwerk van multinationals”.
En dan niet te vergeten : de vervuiling. Velen wijzen China met de vinger, maar wie is nogsteeds de grootste vervuiler? En wie zijn de kopers van de Chinese producten? En waarom? Heeft de Chinees dan geen recht op een auto? Of moeten ZIJ het voorbeeld geven aan ons?
Er is een interessante reactie gekomen op een vorige posting : http://www.blogger.com/comment.g?blogID=2569948712025332933&postID=6122338487725211881 met de stelling : iedereen heeft zijn mond volover kritiek op China en boycots van de olympische spelen, maar als het op hun eigen portemonnee aankomt is men plots stil.
Punt : Wie klaagt en wie beschuldigt? Wie is de oorzaak en wie de profiteur? Het ligt niet voor de hand.
Wat denk jij ?
No comments:
Post a Comment